De Zornige Kijk op het leven
Lees meer over Verscheurd, de eerste roman van Paul Zornig
op de website www.zornig.org

Gratis teller

Kijk uit!

Afgelopen dinsdag ging het mis. Een 17-jarige scholier gleed uit en belandde met hoofd- en nekletsel in het ziekenhuis.

Hoe het kon gebeuren is nog niet bekend: "We hadden een vergunning van de gemeente, bouwden in overeenstemming met het bouwbeleid en er hebben talloze constructie-experts naar gekeken."

Lees nog eens mijn BLOG van 27 augustus 2005, over de 575 duizend euro dure trap, die afgelopen week een scholier uit Wapenveld bijna het leven kostte.

http://zornig.web-log.nl/zornig/2005/08/de_trap_op_.html

De in Frankrijk wonende en werkende kunstenaar is niet bereikbaar voor commentaar. Ook niet voor de directie van het Kröller-Müller museum in Otterloo, die graag met hem wil overleggen hoe Kijk uit! kan worden aangepast.

Forza Ayaan

Hier in Italië is Nederland het lachertje van de week.

Eerst de zaak Huntelaar en daarna Ayaan. Elke Italiaan die iets met voetbal heeft – en zoals u weet is dat elke Italiaan – vraagt of ik nog één keer wil vertellen hoeveel doepunten Klaas-Jan dit seizoen gemaakt heeft.

„Vijftig”, lach ik dan.

„Gekocht?”

„Nee, gemaakt!” En vervolgens leg ik uit dat hij het jaar van het ooit zo grote Ajax heeft gered.

„En hij gaat niet mee naar het WK? Wie dan wel?”

Vervolgens ben ik een kwartier bezig om uit te leggen wie Vennegoor is of Hesselink en dat dat niet twee spitsen zijn.

„Hij is een breekijzer en scoort gemakkelijk in de laatste seconde?” vragen mijn verbaasde dorpsgenoten.

„Nee, dat doet Huntelaar!”

Ik krijg het niet uitgelegd. Er gaan nu serieus geruchten dat de hier nog altijd heilige Marco is omgekocht door de Italiaanse bondscoach Lippi. Twintig miljoen voor het thuislaten van Klaas-Jan. Anders kan het niet. Of ik het geloof? Nee! Hoewel? Waarom niet! Hier is alles te koop. Juve bepaalde jarenlang wekelijks alle uitslagen in de competitie. Na Italië, Duitsland en België schijnt het in Nederland ook niet helemaal koosjer te zijn. Een ex-spelersvrouw heeft justitie getipt. Ik vrees dat haar ex-geliefde een dusdanige ziekenfondsspits is dat ze na zijn zoveelste oliedomme misser in het dorp heeft rondgebazuind dat hij hem voor geld over of naast schoot. Of het is gewoon pure rancune.

Maar het Huntelaarstormpje ging al gauw liggen. Of liever gezegd: Het werd overstemd door de Ayaanorkaan, die ook hier de kranten op het terras deed opwaaien. Ik heb de Italianen eerst verteld wat de VVD is. Dat is niet zo moeilijk. Ze zijn in het land van Berlusconi op het gebied van dom rechts veel verder dan wij. Maar het wedstrijdje Rutte-Verdonk met alle gevolgen van dien is ingewikkeld uitleggen. Zeker nu Verdonk de zaak Hirsi Ali heeft ingezet. Ik leg uit dat Ayaan had gesjoemeld met haar naam en leeftijd.

„Maar dat doet toch elke vrouw”, opperen alle Italiaanse mannen, „eerst ouder willen lijken om de disco in te kunnen en later jonger willen zijn om nog wat sappigs aan de haak te slaan. En van naam wissel je voortdurend zodat je minnaar niet weet met wie je getrouwd bent.”

Ik leg hen uit dat de ophef me ook verbaast omdat ik geboren, getogen, gepokt en gemazeld ben in het veel te rijke Gooi, waar de VVD dicteert. In mijn jeugd hebben alle hockeypapa’s mij onvermoeibaar uitgelegd hoe je je belastingformulier moet invullen en hoe je de boel tilt met bv’s, verzonnen aftrekposten en andere praktijken. Elke VVD’er laat zijn huis schilderen door illegale Poolse winterschilders die louter zwart witten. Mevrouw Kroes, een icoon van de partij die rondhangt op de Brusselse Kermis, wordt openlijk gesteund door de Amsterdamse maffia. Dus ook ik ben verbaasd dat iemand binnen die partij raar opkijkt van een beetje rommelen met een naam en geboortedatum.

Verder leg ik uit dat Ayaan weggepest is door buren, die bang waren dat hun lullige appartementje door de overlast van de streng beveiligde politica minder geld waard werd. Die buren weten niet dat ik het appartement inmiddels gekocht heb en dat ik er de komende jaren wilde midlife-feesten ga geven. Snollen, snuiven, hoeren en snoeren tot de zon opkomt. Ik zal ze krijgen, die kleinburgers.

Dan wordt het de pastoor, die er later bij gekomen is, duidelijk. Het gaat om Ayaan! De Ayaan!

Dezelfde vrouw die op de vlucht is voor de moslimfundamentalisten! Die als een van de weinigen openlijk ageert tegen het besnijden en uithuwelijken van vrouwen! Die dit alles met gevaar voor eigen leven aan de kaak gesteld heeft! De vrouw aan wie de brief op de buik van Van Gogh gericht was!

Beschaamd moet ik toegeven dat het een en dezelfde vrouw is. Er valt een lange, lange stilte. Waarop de slager zegt: „Die Huntelaar? Kan die voor 1 juni nog Italiaan worden?”

„Regel ik wel”, zegt de burgemeester, gewoon op mijn manier. Beetje rommelen met de naam en de datum… geen punt!”

We heffen zacht het glas. Forza Ayaan!

(c) Youp van ‘t Hek, NRC 27 mei 2006

LINDA. blaast een ballonetje op?

Kijk vooral op

De website van Theatergroep De Paardenkathedraal, Utrecht

Paris Taxi

"… en alle chemie, alle gevoel altijd en overal alleen maar bij haar te willen zijn, alle onvoorwaardelijke liefde verdween toen onze zoon werd geboren, of misschien al wel vanaf het moment dat wij wisten dat zij zwanger was …"

"… ik begon weer te drinken, nu niet meer met mate maar in industriële hoeveelheden; ik kwam steeds vaker laat thuis en soms helemaal niet meer; als ik thuis was, was ik niet thuis en dronk ik nog meer om het drinken en mijn eenzaamheid in haar aanwezigheid te vergeten …"

Waar is de liefde gebleven?

Het was heel even droog …

Maar verder waren we in het weekeinde weer eens druk met koekenbakkerij en ander geklei!

De vraag van een paar uur geleden, waarop veel inzendingen zijn binnen gekomen, was:
…. wie schrijft de leukste tekst bij deze fotoos ….

Het verhaal van Jan M te Oss publiceren we, met plezier, hieronder.

Zij, we noemen haar FH, heeft een vriend met wie zij een tweeling heeft, maar niet samenwoont. Hij, we noemen hem WB, dacht ook dat hij gelukkig was.
Zij, zij is GROEN, groen als gras, overwoekerd door voormalig communisten en passifisten. Zij gelooft dat Marcus Bakker en Fred van der Spek een GROENE samenleving wilden realiseren, waarin iedere vrouw en iedere man gelijke rechten zou krijgen en gelukkig zou worden. Zij gelooft dat ieder mens op ieder moment gelijk is. Ook de werkloze man die in de regen staat, de vrouw die bestuursvoorzitter is van een multinational, het kind van een analfabeet uit Berberland en de Prins van Oranje vanaf morgen hetzelfde netto-inkomen mogen genieten, in dezelfde huizen mogen wonen. Liever armoede voor iedereen dan ongelijkheid.
Hij, hij is ROOD, rood als het rood van de letters in het SHELL-logo. U hebt een levensloopregeling vastgelegd, gaat sparen voor vrije dagen die u naar eigen believen wilt opnemen; hij zegt dat hij gaat bepalen wat u met dat geld gaat doen. U hebt een hypotheek op uw huis, hij gaat zeggen dat uw hypotheekrente niet meer aftrakbaar is, zodat u de rest van uw leven aan uw schulden gebonden bent, droog brood mag eten. U hebt een baan, daar gaat hij dan ook wel iets aan doen: eerst krijgen de mensen met een uitkering geld … als er daarna geld over is, kunnen we dat nog wel verdelen over de werkende klasse.
Volgend jaar, na de verkiezingen in mei (2007) heeft het socialisme (PvdA, SP, GL) een absolute meerderheid in ons parlement.
Sluit Schiphol, verbiedt lease-auto’s, stel een maximum salaris in, schaf het koningshuis af.

WB: Tjeess, F. Wat ben je toch een lekker ding
FH: W, blijf van me af. Ze kijken naar ons, er worden foto’s genomen
WB: Geeft niet, wij hebben het straks toch voor het zeggen. We kunnen straks wel even een hapje gaan eten, in Des Indes, of zo.
FH: Mmmm, lijkt me lekker, met jou in Des Indes …
WB: En met jou nog lekkerder, zoals je weer naar me lacht
FH: Laat mijn arm nu maar los, je mag straks … een kus
WB: Ik zou wel een ZOEN willen
FH: Ben je gek, een ZOEN?
WB: Ik weet niet, mijn TomTom zal er van in de war raken, maar dat maakt ook niets meer uit!
FH: En dan? Na die zoen?
WB: Na die zoen? Houdt die zoen dan ooit op?
FH: Je bent grappig; maar iedere zoen heeft een begin, en een einde!
WB: Maar met jou toch niet?
FH: Kus me dan !!!
WB: Liefst op het balkon van het Paleis op de Dam
FH: Maar dat is het zwaai-plekje van Bea, dacht ik ….
WB: Bea schaffen we af, Oranje schaffen we af … Jij en ik zijn straks de baas van het land!!!
FH: Voelt wel goed, zoals je dat zegt … zou nu al willen dat jij de baas was en ik dan met jou …
WB: Ik moet nog even regelen dat mijn vrouw en kind goed verzorgd achterblijven …
FH: Daar kunnen we wel een wetje voor maken! Toch?
WB: Zeker weten, je kent me toch!
FH: Ik vind je zo lief, je bent een schat!
WB: Tjeess, F. Wat ben je toch een lekker ding
FH: Maar als Bea gecremeerd is, wat doen we dan met Alex en die trut uit Argentinië?
WB: Het antwoord zit in je vraag … we schakelen Argentinië in … fascisten daar, nog steeds … ik laat de BVD wel een rapportje maken waaruit blijkt dat WA van B mede schuldig is aan het droppen van regime vijandelijke figuren in open zee. Zijn polls gaan dan zo hard omlaag, dat hij meteen naar Argentina (don’t cry for him) zal vluchten. Als Alex weg is …. word ik president !!!
FH: En wat doen we dan met die trut uit Argentinië?

WB: Maxima, zij zoek een baan via de INTERMEDIAIR … wel een lekker ding trouwens; misschien dat zij wel moet blijven …
FH: Waarom ????
WB: Al die idiote arbeiders, het domme plebs, de uitkeringstrekkers en alle andere arme sloebers die op ons stemmen, zien graag een lekker stuk aan de macht, als staatshoofd.
FH: Dus je hebt haar liever dan mij?
WB: Als ik zou mogen kiezen ……

tranen
traag rollen zij
over mijn wangen
een huivering
trekt door mijn lichaam
een schok
de brok in mijn keel
en daarna
meer tranen
als regendruppels
langs het behang
verwateren zij het motief
glijden zij omlaag
en druipen dan
van mijn wangen
op het papier

übersetzung

tränen
langsam rollen tränen
über meine backen
ein schauer
überläuft mich
eine erschütterung
die kehle wie zugeschnürt
und dann
mehr noch mehr tränen
wie regentropfen
die tapete entlang
verwisschen sie das motiv
gleiten sie hinunter
und tröpfeln dann
von meinem backen
auf das papier

<<en dat was dan 27 jaar geleden bij mijn eerste afscheid in Seelenau>>

op zoek naar warmte
in het land van
beton, staal, perfectie
kwam ik je tegen
je stond daar
moederziel alleen
bij een bushalte of de kassa
van een supermarkt
ik keek heel kort
in jouw richting
en draaide me vervolgens
haastig om
naar de verleden tijd
jij had mijn blik
opgevangen, maar
bleef toch
in de rij staan
liep pas
twee dagen later
achter me aan
en sindsdien
staan we samen
in de rij

<<DDR KUNST -=- 1979>>

Where were you, on April 27, 1986

Ik reed in een Trabant van Dresden naar Leipzig. Achter het stuur zat mijn vriend Uli, toen nog FDJ-Bezirksleiter in Geithain en waarschijnlijk ook toen al de Stasi-Spitzel die niet schroomde zijn eigen familie en vrienden te bespioneren en bij negeren van door de SED uitgevaardigde gedragsregels aan te geven. Het was mooi weer, eind april 1986. De snelweg van Dresden naar Leipzig lag er zonnig bij.
De Trabant beschikte niet over een autoradio. Maar ook als er wel een radio in die auto had gezeten, hadden wij geen nieuws gehoord over de ramp die zich de vorige dag in Tsjernobyl had voltrokken met reactor IV van de kerncentrale aldaar. De ramp, waardoor in geheel West- en Noord-Europa de paniek voor radio-actieve neerslag (geen sla, geen spinazie, geen vlees, want overal kon de nucleaire vervuiling inzitten) was uitgebroken, bestond niet in de socialistische heilstaat. Althans: zo’n ramp kon in een socialistische broederstaat niet gebeuren; de superieure techniek van het socialisme, de superieuriteit ten opzichte van het verderfelijke kapitalisme, de feilloosheid van het systeem stond rampen niet toe, en al zeker geen ramp in een kerncentrale.
De vervuilende industrieën rondom en aan de rand van Leipzig veroorzaakten een continue, smogveroorzakende sluierbewolking. In Leipzig scheen de zon slechts hoogst zelden helder. Het percentage astma patiënten was er zelfs voor DDR standaarden zorgwekkend hoog. Uli woonde net buiten Leipzig in Seelenau, een klein dorpje aan de Elbe. Vanuit zijn woning op de derde etage van een slecht onderhouden woonhuis (de kogelgaten van inmiddels meer dan 40 jaar geleden waren nog steeds niet weggewerkt) keek ik over het dorpsplein … de vlaggen (er hingen altijd vlaggen, dag en nacht, week na week, jaar in jaar uit) waren vuil en rafelig en staken nauwelijks af tegen de asgrauwe gevels.
‘s Avonds aten we spinazie, uit het tuintje van Uli’s moeder met een onbestemd stukje vlees. Een feestmaal voor DDR begrippen. Na het eten dronken we Ersatz (er was geen koffie in voorraad) en luisterden we via de radio naar een toespraak van Erich Honnecker. Honnecker hield veel , vaak en vooral lange redevoeringen die zonder uitzondering over vooruitgang en gerealiseerde prestaties gingen.

Pas op 30 april, inmiddels in Berlin (niet West-, maar -Haupstadt der DDR), hoorde ik eerste berichten over de kernramp. Maar de omvang van een en ander werden in die berichten ernstig gebagetelliseerd. Er zou een brand zijn geweest maar door voortvarend ingrijpen van de brandweer zou van schadelijke gevolgen nauwelijks sprake zijn. Ik was op uitnodiging in Berlin om de 1 mei parade bij te wonen, samen met veel andere buitenlandse gasten. Zelfs op de eretribune waar wij omringd door Berlijnse partijkameraden verplicht naar de voorbijtrekkende arbeidersklasse zwaaiden, werd nauwelijks over Tsjernobyl gesproken.

Waarschijnlijk is er nooit iets gebeurd.